تفاوت كشورهاي ثروتمند و فقير

1.     درتفاوت قدمت آنها نيست...
كشور مصر بيش از 3000 سال تاريخ مكتوب دارد و فقير است اما كشورهاي جديدي مانند كانادا، نيوزيلند، استراليا كه 150 سال پيش وضعيت قابل توجهي نداشتند، اكنون كشورهايي توسعه يافته و ثروتمند هستند .

2.     تفاوت در ميزان منابع طبيعي قابل استحصال آنها هم نيست...
ژاپن كشوري است كه سرزمين بسيار محدودي دارد كه 80 درصد آن كوههايي است كه مناسب كشاورزي و دامداري نيست اما دومين اقتصاد قدرتمند جهان پس از آمريكا را دارد. اين كشور مانند يك كارخانه پهناور و شناوري ميباشد كه مواد خام را از همه جهان وارد كرده و به صورت محصولات پيشرفته صادر ميكند .
 سويس كشوري كه اصلاً كاكائو در آن به عمل نميآيد اما بهترين شكلاتهاي جهان را توليد و صادر ميكند. در سرزمين كوچك و سرد سويس كه تنها در چهار ماه سال ميتوان كشاورزي و دامداري انجام داد، بهترين لبنيات (پنير) دنيا توليد ميشود .
سويس كشوري است كه به امنيت، نظم و سختكوشي مشهور است و به همين خاطر بانكهاي سويس به گاوصندوق دنيا مشهور شدهاست

3.     هوش و استعداد..؟
افراد تحصیلکرده از كشورهاي ثروتمند كه با همتايان خود در كشورهاي فقير برخورد دارند اذعان ميكنند كه سطح هوش و فهم نيز تفاوت قابل توجهي در اين ميان ندارد .

4.     نژاد و رنگ پوست نيز مهم نيستند...
 زيرا مهاجراني كه در كشور خود برچسب تنبلي و بی انگیزگی ميگيرند، در كشورهاي اروپايي به نيروهاي مولد و مغزهای علمی تبديل ميشوند .

پس تفاوت در چيست؟
تفاوت در رفتارهاي است كه در طول سالها فرهنگ و دانش نام گرفته است .
وقتي كه رفتارهاي مردم كشورهاي پيشرفته و ثروتمند را تحليل ميكنيم، متوجه ميشويم كه اكثريت غالب آنها از اصول زير در زندگي خود پيروي ميكنند :

1.  خلاق به عنوان اصل پايه
2. وحدت
3. مسئوليت پذيري
4.  حترام به قانون و مقررات
5. احترام به حقوق شهروندان ديگر
6.  عشق به كار
7. تحمل سختيها به منظور سرمايه گذاري روي آينده
8. ميل به ارائه كارهاي برتر و فوق العاده
9. نظم پذيري

اما در كشورهاي فقير تنها عده قليلي از مردم از اين اصول پيروي ميكنند .
ما ايرانيان فقير هستيم نه به اين خاطر كه منابع طبيعي نداريم
يا اينكه طبيعت نسبت به ما بيرحم بوده است .
ما فقير هستيم براي اينكه رفتارمان چنين سبب شده است.
ما برای آموختن و رعايت این اصول تنها به یک چیز نیاز داریم : اهتمام